بگم؟

گاهی چنان هر ماهیت فلک‌زده‌ای را بی‌رحمانه و سفیهانه به چنگ و دندان می‌گیرد، دم فرو می‌برد، فشار می‌دهد، فشار می‌آورد، می‌چلاند و له می‌کند، که ناگزیر، رگ‌ شقیقه و دیسک بی‌چاره‌ی کمر و هزار و یک درد بی‌درمان خودش و تمام اطرافیانش می‌زند بیرون و هر آن‌چه بر آن چنبره زده، با انرژی مقابله به مثل هر چه تمام‌تر، بر سر و صورتش منفجر و هزار تکه و نابود می‌شود و هر تکه در چشم و شکم و کتف فرو می‌رود و کور و کر و عاجزش می‌کند.

وا اسفا، بس که آدمی، "سخت می‌گیرد"! 

رها کن غم که دنیا غم نیرزد

مکن شادی که شادی هم نیرزد

نظامی

همین.